جابر پرسید آیا صدا حرکت می کند ؟

امام صادق (ع) جواب داد : بلی ای جابر، صدا حرکت دارد ولی حرکت آن کندتر از حرکت روشنایی (نور) می باشد و تو وقتی از راه دور می بینی که مردی در دکان آهنگری روی سندان پتک می کوبد صدای برخورد پتک با آهنی که روی سندان است دیر به گوش تو می رسد در صورتی که در همان لحظه که پتک بر سندان فرود می آید تو می بینی که فرود آمد نوری که بر سندان و پتک می تابد دریک لحظه به چشم تو می رسد و تو آن دو را می بینی ، اما صدای برخورد پتک با سندان چون به اندازه  نور سرعت ندارد دیرتر به گوش تو می رسد .

جابر پرسید چقدر دیرتر به گوش می رسد؟

امام صادق ( ع ) جواب داد : این بستگی به فاصله مبداء صدا با تو می باشد و در فواصل نزدیک بعد ازچند لحظه صدا را خواهی شنید و در فواصل دور صدا دیرتر به گوش تو می رسد .

جابر پرسید آیا اندازه فواصل معلوم هست؟

امام صادق ( ع ) فرمود : این موضوع را یکی از حکمای یونان به اسم ارشمیدس  اندازه گرفت و گفت: اگر انسان با مبدأ صدا چهار صد ذرع فاصله داشته باشد صدا در مدت هشت ثانیه شنیده می شود و به همین نسبت هر قدر فاصله ی مبدأ صدا با انسان بیشتر باشد ، صدا دیرتر به گوش می رسد .

جابر گفت : با این حساب که ارشمیدس برای رسیدن صدا به گوش آدمی کرده قاعدتا" هر وقت که خداوند تعالی می خواست با یکی از پیغمبران خود صحبت کند ، هزارها سال طول می کشیده تا این صدای خداوند به گوش یکی از پیغمبران می رسید چون خداوند تعالی در ماورای آسمان هفتم است و از آن جا تا این جهان آن قدر فاصله وجود دارد که به عقل نمی گنجد .

امام جعفر صادق (ع) فرمود:ای جابر این که گفته اند خداوند  تعالی در ماورای آسمان هفتم می باشد برای این است که افراد عادی بتوانند عظمت خداوند تعالی را درک نمایند و خداوند در همه جا هست و جایی نیست که خداوند در آن جا نباشد لذا هر زمان که خداوند تعالی می خواست یکی از پیغمبران خود را مورد خطاب قرار بدهد آن قدر به او نزدیک بود که در لحظه ای که صدای خداوند بر می خاست به گوش پیغمبرش می رسید. اما اگر خداوند ( برفرض ) در ماورای آسمان هفتم هم بود ، در یک لحظه صدایش به گوش پیغمبران می رسد زیرا صدای خداوند تعالی مثل صدای آدمی و سایر موجودات این جهان نیست که برای این که به گوش برسد بایستی مسافات را طی کند و همان طور که خداوند گفت:(( کن )) و در همان لحظه ((یکن)) شد و این جهان بوجود آمد می تواند صدای خود را از دورترین نقطه ی جهان در یک لحظه به گوش پیغمبر خود برساند .

جابر پرسید اگر جهان در یک لحظه بوجود آمد برای چه گفته شده که خداوند ، جهان را در شش روز خلق کرد ؟

امام صادق جواب داد : بنای اصلی جهان در یک لحظه بوجود آمد و مدت شش روز صرف این شد که دنیا قرین تحول بشود و به این شکل که ما امروز می بینیم در آید و تردیدی وجود ندارد که در آغاز خلقت ، جهان دارای این شکل نبوده و تحول در یک مدت طولانی سبب گردیده که جهان دارای این شکل بشود و مدت شش روز که در کلام خدا آمده برای این بوده که مردم عادی ان را بفهمند و تو تصور نکن که شش روز خداوند تعالی مانند شش روز من و تو می باشد ولی محقق است که شش مرحله تحول وجود داشته تا جهان به این شکل در آمده است .

منبع: کتاب "امام جعفر صادق، مغز متفکر جهان شیعه" از مرکز مطالعات اسلامی استراسبورگ ترجمه ذبیح الله منصوری- صفحات 415 تا 417

اگر با دقت به برفهایی که برای مدتی زیر تابش روزانه ی خورشید قرار می گیرند،نگاه کرده باشید، متوجه جهت گیری آنها می شوید.

به تصویر زیر نگاه کنید:

اما علت این جهت گیری چیست؟

(نظر من:) برف دارای چگالی بسیار کمی است.و محفظه های زیادی در میان یک توده ی برف قرار دارد.بخشی از برف که در اثر حرارت خورشید آب می شود در میان همین محفظه ها جاری می شود.و این به آب شدن دیواره ی محفظه ها سرعت می بخشد.بنابراین کم کم محفظه ها مانند تونل هایی برای جریان آب می شوند.و پس از گذشت مدتی یک توده ی برف تبدیل می شود به رشته هایی از برف که به سمت  منبع انرژی گرمایی قرار گرفته است.

اما منبع انرژی خورشید است:چون بیشترین تابش خورشید در حوالی ظهر است(یعنی خورشید در سمت جنوب ).و در ضمن سمت جنوب مرکز تقارن تابش خورشید است.بنابراین در طول چند روز تابش خورشید، جهتگیری برفها کم کم به سمت جنوب  می شود.

به این موضوع دقت کرده ام. جهتها واقعا به سمت جنوب است.در ضمن برفهایی که همواره در سایه قرار می گیرند،جهت گیری نمی کنند.

نظر شما در این مورد چیست؟