این شعری است که خودم گفته ام و ماجرایی دارد:

ماجرایش بر می گردد به مدال ِ نقره ای که حدودا یک ماه  ِ پیش در المپیاد ِ جهانی گرفتم.با توجه به اینکه پارسال طلا شده بودم اصلا برایم قابل ِ تصور نبود که مدال ِ دیگری بگیرم. امتحانات را به عقیده ی خودم معمولی دادم،نه خوب و نه بد. اما افسوس می خوردم که چرا شرایط مناسب نبود و ... روز اعلام ِ نتایج وقتی در میان ِ نقره ها نامم را صدا زدند به شدت ناراحت و اندوهگین شده بودم...

در کنار ِ جمعیت ، مانده بودم آش و لاش

با نگاه  ِ نا امید، با زبان ِ غرق ِ " کاش"

ناگهان یکی نشست پیش ِ قلب ِ من و گفت:

(( تند می روی چرا؟ صبر کن، کمی یواش

از چه این چنین شدی؟ از مدال ِ نقره ات؟

سیم و زر مهم که نیست، بی خیال ِ هر دو تاش

دل به این جهان نبند، هِی به روی ِ او نخند

رفتنیست، هر چه هست، از تبار ِ این قماش

راستی چه کرده ای، در المپیاد ِ دین

وقت ِ امتحان کم است، فکر ِ آن مدال باش

 لحظه های ِ زندگی ، برگه های ِ امتحان

پس قرار ِ مان فقط:" کار و کوشش و تلاش" )).

 مهر ۸۷

نخواهد او رسد حتی به گردم

تابستان ۸۷